Team
Furia

Furia

Beeld: Belga

Leden van verschillende vrouwenorganisaties roepen in deze bijdrage op om te stoppen met tijdrekken en politieke spelletjes te spelen. Ze willen dat er een beslissing wordt genomen over de abortuswetgeving.

 

Feit is dat alle nodige informatie al lang op tafel ligt en dat elk mogelijk debat in dit dossier al gevoerd is. De Raad van State heeft al een positief advies gegeven, de abortuscentra zijn het erover eens dat er een wijziging in de wet nodig is, feministische organisaties idem. Vrouwen en meisjes hebben al ontelbaar aantal keren getuigd over de drempels die ze hebben ervaren toen ze een abortus nodig hadden. Het langverwachte wetenschappelijk rapport met aanbevelingen van experts ligt sinds februari 2023 stof te vergaren. De aanbevelingen in dat rapport waren duidelijk, alleen ontbreekt het nog aan politieke moed om tot beslissingen te komen. En ondertussen moeten vrouwen maar afwachten of die moed er ooit gaat komen.

The Waiting Game staat voor een tactiek waarbij men zich onthoudt van enige actie, met de bedoeling degenen die om een actie vragen zoet te houden met de belofte dat er wel ooit iets gaat komen, zonder een concrete timing of plan van aanpak te geven. Dit is wat er ook in dit dossier speelt met woorden als ‘het debat moet nog gevoerd worden’ of ‘laten we het sereen houden’.

Voor vrouwen en meisjes gaat het over hun seksuele- en reproductieve rechten, het gaat om hun gezondheid en welzijn, die nu onderwerp zijn van een cynisch politiek spel. De vraag is namelijk niet of je voor of tegen abortus bent, maar wel over of je voorstander bent dat vrouwen en meisjes mogen beslissen over wat er gebeurt met hun lichaam en het leven dat ze kunnen leiden. Het debat wordt nu verengd tot alleen de termijn waarin vrouwen en meisjes een abortus kunnen laten uitvoeren. Hiermee wordt het debat versimpeld tot ‘één moment’, namelijk het moment dat een abortus plaatsvindt, terwijl het al dan niet veranderen van de huidige wetgeving wel een langetermijnimpact op het leven van meisjes en vrouwen heeft. We hopen dan ook dat alle politici die hun zegje willen in dit debat even consequent zijn over het ‘beschermen’ van vrouwen en meisjes en werken aan preventie door bijvoorbeeld anticonceptiemiddelen toegankelijker en betaalbaarder te maken.

Het persoonlijke is politiek wordt er weleens gezegd. Veel persoonlijker dan dit wordt het bijna niet als het om je lichaam gaat waar je maar in beperkte mate over mag beslissen. Principes en standpunten zijn maar holle woorden als men niet overgaat tot daadwerkelijk actie ondernemen. Vrouwen en meisjes hebben vrij weinig aan profileringsdrang en politieke spelletjes.

Als anno 2024 vrouwen nog altijd niet zelf mogen beslissen over hun lichaam, wanneer wel?

Meron Knikman, Vrouwenraad; Carine Vrancken en Francoise Dedrie, LUNA vzw; Julie Van Garsse, ZIJkant; Nele Vandendriessche, Soroptimist België; Maartje De Vries, Zelle; Isa Verlaenen, Rebelle; Alexandra Roumans, VVVUUR; Jeroen Lievens, Femma; Martine Vandevenne, ABVV; Gert De Nutte, Humanistisch Verbond; Janneke Ronse, Geneeskunde voor het Volk; Evie Lootens, Moeders voor Vrede; Kim Bertoe, Furia; Bieke Purnelle en Ciska Hoet, Rosa vzw; Loredana Marchi, Foyer vzw.

Lezing Trudy Dehue over abortus en zwangerschap

11 maart 19u30 in Parnassus, Gent 

We organiseren samen met boekhandel Limerick een lezing door Trudy Dehue over abortus en zwangerschap. Trudy Dehue brengt nieuwe perspectieven in het abortusdebat vanuit haar kritisch historische invalshoek. De focus ligt bij haar op autonomie en zelfbeschikkingsrecht van vrouwen. Na de lezing heb je de kans om haar boek "Ei, Foetus, Baby"  te kopen. 
 

Dehue ontmantelt wetenschappelijke kennis over abortus en zwangerschap door middel van een historische analyse. In het traditionele wetenschappelijke discours zijn het namelijk vooral mannelijke wetenschappers die hun stempel doordrukken. Dat geldt ook voor de wetenschappelijke benadering van zwangerschap. 

Aansluitend op zwangerschap gaat Dehue ook in op abortus. Het is iets van alle tijden. Waar vrouwen vroeger veel meer autonomie hadden over hun abortus, ontnemen artsen hun nu dit zelfbeschikkingsrecht. Naast een historisch overzicht trekt ze ook conclusies voor een hedendaagse context. Zo reikt ze ideeën aan om abortus weg te halen uit de medische sfeer en de vrouw opnieuw zelfbeschikking te geven. Dit uiteraard met zeer veel aandacht voor de veiligheid van de vrouw. 

Praktisch:

11 maart 19u30 in Parnassus, Oude Houtlei 122 Gent. 

Inkom aan vrije bijdrage. Richtprijs is €5. Dit gebruiken we voor de kosten van de zaal. 

Schrijf je in via deze link. 

logo lymerickFuria FINAL kleurdruk HR

12 februari 2024 om 11u02

Screening She/They/Us met nagesprek

 

Screening She They Us (Zij Hen Wij) met nabespreking 

She They Us is een documentairereeks over de hoopvolle strijd voor een toekomst waarin iedereen gelijkwaardig kan zijn. Zeven mensen uit de Lage Landen streven elk op hun manier naar een wereld die beter past bij hun leven, lichaam, werk en liefde. We zien onder meer muzikante Charlotte Adigéry, e-sportsjournalist Eefje ‘Sjokz’ Depoortere, cultuurwerker Fatima-Zohra Ait El Maâti, internationaal topmodel Hanne Gaby Odiele, huishoudhulp Mieke Van Hove, ruimtewetenschapper Angelique Van Ombergen en genderexperte Kaouthar Darmoni.

Op donderdag 28 februari 2024 kan je om 19u30 de voorvertoning van twee afleveringen uit de reeks bijwonen in Studio Skoop (Gent). De eerste aflevering toont hoe Hanne Gaby Odiele en Charlotte Adigéry botsen tegen enerzijds het binaire vrouw-man denken en anderzijds racistische vooroordelen. De tweede aflevering toont hoe alle personages actie ondernemen om hun situatie te verbeteren.

Nadien gaat Fatima-Zohra Ait El Maâti in gesprek met schepen van Gelijke Kansen Gent Astrid De Bruycker, Gents activiste Zehra Eviz en regisseur Zaïde Bil over de strijd voor meer gelijkheid en welke actie kracht geeft, hoe acties elkaar kunnen versterken, welke actie impact kan hebben en welke rol weggelegd is voor het middenveld.

Koop hier je tickets. Plaatsen zijn beperkt, wees er snel bij! 

 

logosc09d006415f0ac3c63047daf335ee30b b2ad94846f1815146a1e35902ef6e3f1

Wil jij het komende jaar een diepere duik nemen in een hot topic? Ben je klaar om met een kritische blik naar de media te kijken en de wereld bewust te maken van belangrijke kwesties? Dan is de mediawatchgroep iets voor jou! 

Wat doen we?

    • Gedurende 1 jaar volgen we stereotype beeldvorming over 1 thema op in de media.

    • Jouw taak? In groep mee spotten van dit thema in een bepaald medium. Identificeren van relevante nieuwsberichten, artikelen, tv-programma's of sociale media-inhoud. 

    • Daarna gaan we over tot het analyseren van verzamelde informatie om trends en patronen te identificeren. Dit doen we in groep. 

    • We komen op regelmatige basis ook naar buiten met onze bevindingen in de vorm van een persbericht, opinie of een ludieke actie.

Gewenst profiel?

  • Je hebt goesting om met een feministisch kritische blik naar de media te kijken en vraagtekens te plaatsen.

  • Je hebt een intersectionele en inclusieve visie op feminisme. Dit betekent dat je rekening houdt met alle mogelijke vormen van discriminatie en uitsluiting. 

Ons aanbod?

  • Kans om bij te dragen aan positieve verandering en bewustwording.

  • Ervaring opdoen in mediawatching en analytische vaardigheden ontwikkelen met betrekking tot stereotype beeldvorming. Op vraag van de deelnemers worden interessante sprekers uitgenodigd om hun expertise te delen. 

  • De mediawatchgroep komt samen online of op een locatie naar keuze van de deelnemers. 

Ben je geïnteresseerd? Stuur dan een mailtje naar Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken. met een korte voorstelling van jezelf en je motivatie.

01 februari 2024 om 12u37

ELLEN BERTELS

Furia biedt vanaf januari een gratis try-out van een vierdelige reeks van vormingen rond stereotypen voor ouders van tienerjongeren. 

“Blonde meisjes zijn dommer ..”

“Zwarte mensen zijn altijd te laat ..”

“Jongens die KSO volgen zijn softies ..”

“Amai, jij spreekt goed Nederlands ..”

“Het zijn weer de Marokkanen ..”,

Het zijn zoal wat uitspraken die tieners maken of zelf mee geconfronteerd worden zowel binnen als buiten de schoolmuren.   

Samen met de ouders willen we verkennen wat dit betekent voor de tieners, wat het voor de ouders zelf inhoudt, en of we binnen de specifieke schoolcontext hieraan kunnen werken, in samenwerking met de tieners, ouders en de school. 

Met deze vormingen willen we samen met jullie zowel stereotiepe en discriminerende ideeën tackelen als structurele oplossingen zoeken om de bestaande ongelijkheden tussen mensen weg te werken. Doe je mee? Contacteer Greet Ramon op Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken..

Gisteren verscheen een opiniestuk van Johan Van der Vloet in De Standaard over de hedendaagse moraal in de samenleving. Van der Vloet ziet in de persoon van Conner Rousseau de verpersoonlijking van wat een hij een ‘moraal zonder verhaal noemt’. In één beweging extrapoleert hij het gedrag van een uniek individu op het collectief van de samenleving. Allen zouden we onderhevig zijn aan de neoliberale trend die eigenbelang en zelfbepaling vooropzet. Door de toon van zijn opiniestuk doet Van der Vloet uitschijnen dat zijn neologisme ‘zelfbepaling’ negatief zou zijn. Dat het zelf-bepalen van wat als goed of kwaad geldt, niet de juiste manier is. Alsof het onderscheid tussen beide enkel mogelijk is middels een (Goddelijk) verhaal en dat we dat niet zelf kunnen bedenken. Tegenwoordig reflecteert de mens zelf over de moraal in de samenleving. De ‘stille dialoog met mezelf’ noemde Hannah Arendt dat, waaruit het morele handelen voortkomt.

Frappanter is het dat Van der Vloet zijn oefening, van het individu Rousseau naar het collectief, toepast op de kwestie ‘leven’, en het daarbij meteen heeft over het recht op abortus - inderdaad: een recht! -. Alsof daar het ergste kwaad schuilt. Van de gewezen Vooruit-voorzitter naar een hyper-individualistische samenleving op bio-ethisch vlak. In zijn overhaaste generalisatie benoemt hij echter niet de groep over wie die gaat: vrouwen. Want hoewel het de facto over hen gaat, komt in het opiniestuk het woord ‘vrouw’ nergens voor. Abortus is immers geen op zich staand gegeven, het zijn vrouwen die ermee te maken krijgen. Naast het toekennen van abortus als grondrecht, stoort het Van der Vloet vooral dat de bedenktijd van zes dagen zou afgeschaft worden. In die bedenktijd ziet hij een morele houding, de bedachtzaamheid als deugd. Alsof vrouwen onnadenkend tot abortus overgaan en dat zij enkel door een paternalistische terechtwijzing tot reflectie kunnen komen.

Vrouwen bepalen zelf wat ze met hun lichaam, toekomst en leven doen. Wat elders als ontvoogding geldt, wordt hier wederom negatief verwoord. Vrouwen doen volgens Van der Vloet niet aan gewone zelfbeschikking, maar doen dat blijkbaar in haar ‘pure’ vorm. Alsof er niets of niemand anders is buiten het zelf. Nochtans stelt de zorgethiek dat pure autonomie niet mogelijk is. De mens, en dus ook een vrouw, is geen solitair wezen, maar is altijd relationeel gesitueerd. De Ander en de wereld zullen sowieso meespelen in de gedachtegang van vrouwen, ook als zij een keuze moeten maken over het al dan niet houden van een foetus.

De wereld waarmee ze rekening moeten houden is die waarin het politieke beleid net de zorg, het kennis- en ervaringsdomein van vrouwen bij uitstek, afbouwt. Een zwangerschap en een nieuwe mens grootbrengen vraagt zorg. Vrouwen dragen hiervoor de verantwoordelijkheid, de ‘pure’ verantwoordelijkheid. Geen pure zelfbeschikking dus, maar eerder een noodzakelijke zelfopoffering door de steeds afkalvende maatschappelijke zorg. Het is vrouwen niet om hun individuele zelf te doen, maar om hun relationele zelf. Zij zullen inderdaad zelf bepalen, maar doen dat op basis van de motieven die de wereld hun geeft. Als die wereld er voor hen niet rooskleurig uitziet, dan zullen ze zelf-bepalen wat goed is. En dat doen ze op bedachtzame wijze.

Dat vrouwen nog steeds aan het kortste eind trekken als het op kwestie ‘leven’ aankomt, is schrijnend. Dat heeft zeker ook te maken met de juridisering. Het persoonlijke is politiek en vrouwen zijn zich daar maar al te zeer van bewust. Het vrouwelijk lichaam is de inzet waarop regeringen deels hun beleid uitstippelen. De juridisering waar Van der Vloet tegen ingaat, maakt het net mogelijk om de zelfbeschikking van vrouwen te beperken als het op abortus aankomt. Het is de wet die een wachttijd van zes dagen bepaalt, niet de moraal. Als een vrouw tot de weloverwogen conclusie komt dat zij de zwangerschap beter kan afbreken, dan is er de wet die haar oplegt wat mag en vooral wat niet mag. Zo bekeken had Paulus misschien wel gelijk: de wet leidt niet tot gerechtigheid. Het is tijd dat vrouwen kunnen rekenen op barmhartigheid/zelfbeschikking.

Kim Bertoe

Furia-lid

Dit opiniestuk verscheen op 30 november 2023 in De Standaard.

‘Het is niet omdat er geen fysiek contact is, dat het geweld minder ingrijpend is. Net door de digitalisering dringt het binnen in elk levensdomein’, schrijft Sofie De Graeve van Furia naar aanleiding van de Internationale Dag tegen Geweld op Vrouwen.

Het is ontstellend hoe doordrongen onze samenleving blijft van gendergerelateerd geweld. Eén op zeven vrouwen en één op tien mannen maakt geweld in de relatie mee. Als het geweld in moord eindigt, zijn vooral vrouwen hiervan het slachtoffer. De teller staat intussen op 24 vrouwen die in 2023 in België vermoord werden door hun partner of ex-partner. Twee op vijf vrouwen en één op vijf mannen maakt in zijn leven fysiek seksueel grensoverschrijdend gedrag mee. Gendergerelateerd geweld raakt in het bijzonder ook LGBTI-personen. Zo was één op de drie LGBTI-personen de voorbije twee jaar slachtoffer van fysiek geweld.

Sociale media speelden een cruciale rol bij het (opnieuw) naar buiten brengen van seksueel geweld en grensoverschrijdend gedrag en het verschuiven van de aandacht naar de plegers van geweld. De hashtag #MeToo bracht die bal aan het rollen. Tegelijkertijd kreeg gendergerelateerd geweld net in de virtuele ruimte ook een verlengstuk. Het is niet alleen een extra publieke ruimte waar slachtoffers zich onveilig voelen, maar digitalisering maakt ook dat het geweld verder binnendringt in hun leven.

In het bijzonder vrouwen, en in het bijzonder vrouwen van kleur, jongeren en LGBTQI+ personen vormen het doelwit van online seksuele intimidatie. Meer dan één op drie jongeren ontving al ongewenste seksuele beelden. Bij meisjes lopen de cijfers op tot meer dan de helft. Voor vier op tien meisjes met migratieroots heeft de online intimidatie te maken met hun herkomst. Vrouwen worden vijf keer zo vaak onder druk gezet om een naaktfoto te maken en krijgen ook twee keer zo vaak ongewenste naaktbeelden toegestuurd. Een specifieke vorm van online seksueel geweld is wraakporno. In de helft van de gevallen is de ex-partner de dader.

Stilaan begint het besef van de impact van online seksueel geweld door te dringen. Het is niet omdat er geen fysiek contact is, dat het geweld minder ingrijpend is. Net door de digitalisering dringt het binnen in elk levensdomein. Bovendien kan online geweld zich ook vertalen in offline geweld. Toch blijft het veel te vaak onbesproken. Schaamte, angst en schuldgevoelens weerhouden slachtoffers van online geweld ervan om erover te praten en hulp te zoeken. Bovendien weten slachtoffers ook niet goed waar ze naartoe kunnen. Eén op de drie zoekt bij niemand hulp. Maar één op zes doet aangifte bij de politie.

Campagnes die sensibiliseren over online gendergerelateerd geweld zijn dan ook broodnodig. Slachtoffers moeten horen dat hen geen schuld treft en dat hulp mogelijk is. Ook met het helpen verwijderen van beelden. Het Instituut voor de gelijkheid van vrouwen en mannen is bevoegd om slachtoffers bij te staan. Als minderjarige kan je terecht bij Childfocus.

Daders moeten horen dat seksuele beelden online verspreiden zonder toestemming strafbaar is. Dus ook de straffeloosheid moet aangepakt worden. Secundaire daders die de beelden verder verspreiden, ontspringen al helemaal de dans terwijl net zij het geweld mee in stand houden. We moeten vooral ook aan de slag met daders. Dat vraagt specifieke programma’s die hen bewust maken van wat online gendergerelateerd geweld is, wat de impact is en hoe ze grenzen kunnen herkennen.

Het is belangrijk om als samenleving voldoende duidelijkheid te creëren over wat online kan en niet kan. Aanbieders van online fora moeten hun verantwoordelijkheid nemen, duidelijke gedragsregels hanteren en niet-consensuele beelden verwijderen. Daar worden ze door Europa ook toe verplicht. Bijzondere aandacht voor jongeren is nodig omdat zij er zo vaak mee geconfronteerd worden en het minst weten waar naartoe. Versterken van mediawijsheid en relationele vaardigheden gaan hierbij hand in hand.

Scholen komen dan in het vizier als de plek bij uitstek om hieraan te werken en alle jongeren te bereiken. In de nieuwe onderwijsdoelen voor de 2de en 3de graad van het secundair onderwijs is relationele en seksuele vorming evenwel voortaan facultatief. Daarom is het des te belangrijker dat onderwijsvertrekkers seksuele gezondheid en relationele vaardigheden opnemen in de concrete leerplannen en hun scholen ondersteunen in het ontwikkelen van een brede visie hierop.

Net zoals in de offline, publieke ruimte is online gendergerelateerd geweld nauw verbonden met seksisme, racisme, homo- en transfobie… Online gendergerelateerd geweld adequaat aanpakken, staat dan ook niet los van de bredere strijd tegen discriminatie en machtsongelijkheden op basis van sekse, etniciteit, validiteit, seksuele voorkeur, genderidentiteit… Online gendergerelateerd geweld gaat immers niet over nieuwe problemen. Alleen de verpakking is anders. Hoog tijd om daarmee aan de slag te gaan.

Lees hier onze aanbevelingen over online gendergerelateerd geweld.

Dit opiniestuk verscheen op 25 november 2023 in de Knack.

Zonder een toegankelijke kinderopvang zitten vrouwen noodgedwongen aan de haard, waarschuwen de Feministen voor de Kinderopvang. Door morgen, 14 november, het werk neer te leggen, willen ze de Vlaamse regering duidelijk maken dat werken voor vrouwen geen optie meer is als de voorrangsregels voor kinderopvang worden verstrengd.

Alle info over de staking en wat jij kan lees je hier!

De verscherping van de voorrangsregel voor crèches discrimineert vrouwen. Zij zijn oververtegenwoordigd bij deeltijders en mensen zonder duurzame arbeidscontracten. Als de Vlaamse regering een tewerkstelling van 80 procent ambieert, maakt ze van kinderopvang een springplank naar duurzaam werk en geen beloning voor een voltijds contract.

Om het plaatstekort in de kinderopvang op te lossen, wil de Vlaamse regering ouders die (samen) vier vijfde werken of een opleiding volgen absolute voorrang geven in inkomensgerelateerde opvanginitiatieven. Kindjes van deeltijds werkenden of mensen in precaire arbeidsomstandigheden vallen zo uit de boot. Crèches moeten zelf kiezen of ze 10 procent van het totaal aantal plaatsen voorbehouden voor kinderen uit gezinnen met een laag inkomen of van langdurig zieke ouders. Dat is een halvering van het huidige percentage.

Dit voorstel is ronduit discriminerend voor vrouwen. Van hen werkt 41 procent deeltijds. Dat werkregime is meestal geen eigen keuze. Volgens Statbel geeft een meerderheid van de deeltijds werkende vrouwen aan dat ze dit doen om zorgtaken thuis op te nemen. In sectoren waar vrouwen oververtegenwoordigd zijn, zoals de zorg- en dienstenchequesector, zijn slechts 10 à 20 procent van de contracten voltijds. Dat is meteen ook de reden voor die hardnekkige loonkloof.

Solliciteren met baby?

Met de nieuwe voorrangsregel mogen vrouwen hun hoop op een duurzame job maar meteen opbergen. Alle cijfers over deeltijds werk, (corona)ouderschapsverlof of tijdskrediet tonen aan dat de zorg voor kinderen anno 2023 nog steeds grotendeels bij vrouwen ligt.

Op dit moment ondervinden kinderen in kansarmoede met een moeder van niet-Belgische herkomst de meeste drempels tot formele kinderopvang. Volgens cijfers van Opgroeien Vlaanderen maakt slechts 36 procent van hen hier gebruik van. Het nieuwe voorstel zou de toegang tot kinderopvang voor deze vrouwen enkel nog meer bemoeilijken.

Feministen leggen het werk neer

Vrouwen werken. Dat doen ze onbetaald thuis en onderbetaald in sectoren waar ze oververtegenwoordigd zijn. Allemaal moeten ze de kans krijgen om voluit te gaan voor duurzame en eerlijk betaalde arbeid. Wij willen niet de eerste generatie vrouwen zijn die erop achteruitgaat in plaats van vooruit.

Daarom leggen we als Feministen voor de Kinderopvang morgen, 14 november, het werk neer. We roepen iedereen die kan op om hetzelfde te doen en om 9 uur te verzamelen voor het kabinet van minister Diependaele (N-VA). Daarna trekken we verder naar het kabinet van minister Crevits (cd&v). Met deze symbolische staking maken we de Vlaamse regering duidelijk dat werken voor vrouwen geen optie meer is als de voorrangsregels worden verstrengd. Want zonder een toegankelijke kinderopvang zitten vrouwen − zonder keuze − aan de haard.

Ondertekend door: Julie Van Garsse (ZIJkant), Meron Knikman (Vrouwenraad), Sarah De Coster (Femma), Isa Verlaenen (Rebelle), Els Flour (Furia), Sarah Scheepers (Ella), Pieter Becuwe (Crisiskabinet Kinderopvang), Justine Begerem (Collectief 8 Maars).

Dit opiniestuk verscheen op 13 november 2023 in De Morgen.

Vakbond ACV en middenveldorganisaties LEVL, Furia, Femma, Netwerk tegen Armoede, Vluchtelingenwerk Vlaanderen en Ella vzw zijn zeer teleurgesteld dat de 50 miljoen euro, voorzien in de Septemberverklaring, als blanco cheque is toegekend aan de dienstenchequebedrijven. 

Enkel in de dienstenchequebedrijven die onder de gezinszorg vallen is er een akkoord tussen vakbonden en werkgevers over de besteding van de middelen. In de andere bedrijven beslist de werkgever eenzijdig over de besteding.

De Vlaamse regering legt de bedrijven wel de verplichting op om minstens 20% van het extra budget te besteden aan koopkracht voor de werknemers. Dat juichen we toe als een eerste, kleine stap naar de conditionering van de subsidies. Maar het is ruim onvoldoende. Het is ook totaal niet duidelijk hoe de werkgevers dit zullen waarmaken. In ieder geval, over de resterende 80% van deze extra subsidies dienen de bedrijven geen enkele verantwoording af te leggen. 

Van een sector die voor 70% gesubsidieerd wordt met gemeenschapsmiddelen verwachten we een minimum aan kwaliteitsvoorwaarden. Niet de grote bedrijven hebben deze financiële steun nodig, maar de huishoudhulpen zelf. Zij hebben nood aan betere arbeidsomstandigheden en verhoogde koopkracht, een betere regeling voor de terugbetaling van de onkosten en investeringen in preventie en welzijn.  

De regering past het eigen mantra ‘werken moet lonen’ blijkbaar niet toe op de werknemers in de dienstenchequesector. Deze 90.000 werknemers (in Vlaanderen -  in totaal 150.000 in België) bestaan voor 98% uit vrouwen. Meer dan de helft heeft een migratieachtergrond, en het grootste deel is kortgeschoold. Al deze factoren zorgen al voor een verhoogd armoederisico. Ze werken bovendien in een geïsoleerde omgeving en staan in een veel moeilijkere onderhandelingspositie dan doorgaans het geval is in andere sectoren. Het is net hún arbeid die het betaald werk voor anderen mogelijk maakt. Toch bungelen hun lonen onderaan de ladder. Ze hebben vaak de keuze tussen amper de touwtjes aan elkaar knopen en financiële afhankelijkheid van een partner.  

Beleidsmakers die zich verstoppen achter de jobbonus als koopkrachtmaatregel, zijn blind.  Voor werknemers in de dienstenchequesector betekent dit helemaal geen structurele verbetering. De financiële ‘boost’ is enorm beperkt omdat het overgrote deel (90%) (noodgedwongen) deeltijds werkt.   

Helaas moeten we besluiten dat de regering een grote kans liet schieten. Bedrijfsomzet krijgt voorrang op de belangen van de werknemers. Door de middelen zonder enige nuance of voorwaarde toe te kennen aan alle dienstenchequebedrijven zal 50 miljoen euro belastinggeld voor een groot deel rechtstreeks in de zakken van aandeelhouders terechtkomen. 

Uitzondering is de sector van de gezinszorg, waar zo’n 5.000 huishoudhulpen met dienstencheques werken. Werkgevers en vakbonden kwamen er overeen dat het extra budget zal besteed worden aan een eenmalige koopkrachtversterking voor de huishoudhulpen en er verder zal geïnvesteerd worden in welzijn en omkadering. We betreuren dat Minister Brouns dit voorbeeld niet als basis genomen heeft voor heel de sector. 

Contact: 

Gert Van Tittelboom- communicatieverantwoordelijke Netwerk tegen Armoede - Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken. - 0478 395 704 

Kris Vanautgaerden – nationaal secretaris ACV Voeding en Diensten – 0479 94 70 87 

Pagina 2 van 20

SCHRIJF JE IN VOOR ONZE NIEUWSBRIEF

Na het invullen van dit formulier ontvangt u van ons nieuwsupdates en informatie over onze activiteiten zonder verdere verplichtingen. U kan zich steeds uitschrijven via een link onderaan elke e-mail die u van ons ontvangt.

FURIA OP FACEBOOK

               Vlaanderen verbeelding werkt vol zwart