Abortion Right
Furia

Furia

19 november 2019 om 16u37

Herbeleef de Vrouwendag 2019

De Vrouwendag van 2019 vond plaats in Antwerpen en had als centraal thema bondgenootschap. Hoe het beleid daar inspiratie kan uit halen, legt Sofie De Graeve, woordvoerster van Furia, uit in dit opiniestuk op Knack. Het volledig eisenpakket van Furia met daarin een oproep om bruto nationaal welzijn centraal te stellen, kan je downloaden onderaan deze pagina en de lezing van Camille Barbagallo kan je lezen op de Wereld Morgen.

Blader door de foto's van de Vrouwendag via het fotoalbum op onze facebookpagina, met dank aan Intvis Arts, en ontdek het divers programma. Wil je checken wat er zich allemaal afspeelde op de Vrouwendag? Het programmaboekje is ook onderaan deze pagina te downloaden of lees het verslag op DeWereldMorgen.

 

Tot volgend jaar in Gent?

12 november 2019 om 09u09

Opinie: We laten het niet blauwroze

Griet Vandermassen heeft het duidelijk gehad met het feminisme (alvast het feminisme dat Furia uitdraagt): saai, autoritair, onwetenschappelijk en nog wel een en ander (DS 9 november). Ze getuigt daarbij niet van een erg nauwkeurige lezing van dat feminisme. Enkele recht­zettingen en bemerkingen.

Hoezo, #MeToo dreigt alle spannends uit de wereld te halen en iedereen in dezelfde mal te duwen? #MeToo gaat over vrouwen die reageren op seksuele intimidatie. Over heel veel vrouwen die daarop reageren. Seksuele intimidatie is niet hetzelfde als een troostende arm om een schouder slaan en niet hetzelfde als een knipoog - al kan het geen kwaad te beseffen dat niet elke knipoog op straat fijn is om te ontvangen.

Het feminisme heeft geen einddoel of blauwdruk. Het zegt niet dat de wereld 'af' is als jongens en meisjes evenveel met poppen spelen.

Of als elk beroep in gelijke mate door mannen en vrouwen wordt uitge­oefend. Of als iedereen op de een of andere mysterieuze manier 'genderneutraal' is geworden (wat dat dan ook moge betekenen).

Simplismen vermijden

Ik daag Vandermassen uit om het tegendeel aan te tonen, maar wat het feminisme zo'n open en niet-autoritaire beweging maakt, is net dat het dat soort simplismen uit de weg gaat. Het duwt geen mensen in een mal, maar reageert wanneer de samen­leving dat doet. Wanneer poppen op de 'meisjespagina's' van speelgoed­catalogi terechtkomen (en een jongetje dat er een kiest van z'n mama te horen krijgt dat hij 'toch geen homo wil worden' - en jawel, dat gebeurt nog vandaag). Wanneer werk en kinderopvang zo zijn georganiseerd dat het bijzonder waarschijnlijk is dat de actuele verschillen in arbeidsmarktparticipatie (en dus in inkomen en armoederisico) tussen vrouwen en mannen niet hun diepste wezen weerspiegelen.

Wat dat diepste wezen betreft, Vandermassen en co. mogen het dan voorstellen alsof er een wetenschappelijke consensus bestaat over de 'diepe biologische wortels' van 'typische neigingen en voorkeuren van beide seksen', maar inmiddels vinden wij vlotjes boeken en artikels die op wetenschappelijk onderbouwde wijze nuances aanbrengen bij dat soort onderzoek of het zelfs overtuigend op de helling zetten.

Op z'n minst is er dus discussie, in de wetenschappelijke wereld, over hoe het nu zit met de invloed van biologie en omgevingsfactoren, en de ­interactie tussen beide. Zo toont de psychologe en filosofe Cordelia Fine heel goed aan hoe verrijkend en onontbeerlijk het is om de invloed van socialisatie en omgeving mee te nemen in onderzoek naar sekseverschillen.

En stel nu nog dat we enkele voorkeuren en neigingen ontdekken waarin mannen en vrouwen (we zetten nu even opzij dat we anno 2019, met een minimum van wetenschappelijke kennis, wel weten dat de ­sekseverschillen niet zo binair zijn) gemiddeld van elkaar verschillen, en vaststellen dat die verschillen minstens deels biologisch bepaald zijn. Wat dan? Zit er een gemiddelde in de schoolbanken? Hebben we een gemiddelde als collega? Worstelt er ergens een gemiddelde met de vraag hoe werk en gezin te combineren? Of gaat het telkens weer om mensen in al hun individualiteit, die voortdurend in interactie zijn met een samen­leving die de ene keuze gemakkelijker maakt dan de andere, een samen­leving waarin de keuzewaaier breder is voor de ene dan voor de andere?

Barrières wegnemen

We kunnen ervoor kiezen om alles blauwroze te laten, op Griet Vandermassen en co. vertrouwen om te weten wat de diepe verlangens en wensen zijn van m/v (zonder x), en iedereen ten zeerste aanmoedigen zich daaraan te houden. (Een beetje zoals 19de-eeuwse wetenschappe­lijke inzichten over sekseverschillen bijdroegen tot een lichter programma wiskunde voor meisjes en een verplicht vak huishoudkunde en 75 jaar wachten op volwaardig hoger middelbaar onderwijs.) Of we kunnen daarvoor bij al die m/v/x te rade gaan en streven naar een samen­leving die zo veel mogelijk barrières wegneemt om die grote diversiteit aan bod te laten komen. En wat ons betreft is dat een samenleving waarin die ruimte voor diversiteit gepaard gaat met een zo groot mogelijke gelijkheid tussen mensen. Wie is dan autoritair?

Els Flour, bestuurslid Furia

Deze opinie werd gepubliceerd in De Standaard op 12/11/2019

 

Figuur 1
Of die hoofddoek dan geen teken van onderdrukking is? Of moslima’s niet schromelijk in de steek gelaten worden door organisaties die de keuzevrijheid van vrouwen verdedigen? Alsof de islam en vrouwenemancipatie te verzoenen vallen? Goed gek, zo’n ‘feministes’ - Furia voorop!

In 2006 zag het VOK – nu Furia – hoe politici en opiniemakers zich plots met het feminisme bezighielden. Hun standpunten kwamen neer op: "echte emancipatie is seculier, godsdienst past daar niet in ". Wie een ander soort bevrijdingsproces voorstond, dwaalde. De overtuiging dat de islam de gelijkheid van mannen en vrouwen in België bedreigde, werd bon ton. VOK/Furia antwoordde in Een feministische visie op multiculturaliteit met een pleidooi voor een meerstemmig feminisme, opgebouwd rond kernwoorden als solidariteit, gelijkheid, autonomie en respect. Er is meer dan één feminisme.

De wereld draait voort, het debat woedt verder. Vandaag voeren seculiere en moslimfeministes (nog steeds) samen actie tegen hoofddoek- en boerkiniverboden. Vrouwen en mannen van kleur stellen (nog altijd) het latente racisme in onze samenleving aan de kaak. De weerstand tegen hun aanklacht blijft groot, de luisterbereidheid gering. Toch moeten we blijven praten, ook als we van mening verschillen. Net daarom: een nieuwe brochure.

Met Furia’s kijk op feminisme en antiracisme anno 2019.

19 augustus 2019 om 15u43

Nationale Vrouwendag 11 november 2019

Dit jaar vond de Nationale Vrouwendag plaats in 't Werkhuys in Antwerpen op adres Zegelstraat 13, 2140 Borgerhout! Hieronder vind je een overzicht van het programma. Voor een meer uitgebreide uitleg vind je onderaan het volledig programmaboekje. Op facebook kan je de foto-album van deze strijddag bekijken. 

Programma

Het volledige programmaboekje is onderaan deze pagina te downloaden.

Timetable Vrouwendag 2019

 

LEZING & INTERVIEW 

Camille Barbagallo (Universiteit Leeds) en Khadija Hyati (Nederland) Lees hier de toespraak van Camille Barbagallo

Camille Barbagallo, experte in reproductieve arbeid of het zorgende en huishoudelijke werk dat de samenleving draaiende houdt. Barbagallo onderzoekt hoe sekse, zogenaamd ras en klasse de organisatie van reproductieve arbeid  bepalen. English spoken. Met vertaling naar het Nederlands

Het Antwerpse 8 maars comité interviewt de Nederlandse activiste Khadija Hyati die strijdt voor betere rechten voor schoonmakers (v/x/m).

Max. 150 deelnemers
Theaterzaal, 11u.-12.15u.

Samen Feminist Nu Voor Morgen

Furia stelt haar eisenpakket voor met voorstellen voor een feministische toekomst. Performances onderstrepen de strijdbaarheid. 

Hind Eljadid is een 25-jarige woordkunstenaar uit Antwerpen en bouwt met ZonderWolk een eigen sociaal-artistiek platform uit dat ook een veilige haven biedt aan beginnende woordkunstenaars. Hinds werk staat in teken van maatschappijkritiek en bewustwording. Het is haar missie om sociale problematieken in beeld te brengen en stemmen uit precaire posities te laten horen. Op het podium verkondigt ze haar ongezouten mening. In 2018 won ze hiervoor de BILL Award Ultima.

Mel Ross is een engelstalige emcee uit Antwerpen, met roots in Pittsburgh (USA). Hoewel ze al langer in de hiphopscene vertoeft, begon ze pas in 2016 aan haar eigen muzikale traject en bracht ze begin 2019 haar eerste EP, "MelRoss Place" uit. Geïnspireerd door de 90s boombap era van HipHop, brengt ze haar eigen interpretatie van het genre. Haar opmerkelijke flow en opvallende persoonlijkheid maken van haar een artiest om zeker in de gaten te houden.

Max. 150 deelnemers
Theaterzaal, 13.30u.-14u.

WORKSHOPS

Bondgenootschap

Sommige vrouwen krijgen vaak te maken met uitsluiting, anderen minder. Soms wordt je zelf uitgesloten, of ben je getuige van uitsluiting. In deze workshop pluizen we uit hoe we ons samen kunnen verzetten tegen uitsluiting. We verzinnen kleine en grote acties die maken dat àlle stemmen gehoord worden. 

Onder deskundige begeleiding van Birsen Taspinar (psychologe) en Saïla Ouald Chaïb (mensenrechten juriste) zoeken we hoe bondgenootschap kan werken op verschillende niveaus. 

Max. 30 deelnemers
Balletzaal 14u.- 16u.

Dekolonisering en Afrofeminisme

Het woord dekolonisering duikt om de haverklap op. Maar wat betekent het eigenlijk? Het dekoloniseren van de vrouwenbeweging in Vlaanderen moet nog beginnen. Hoe tekent dat de ervaringen van vrouwen? Deze workshop biedt in de eerste plaats ruimte voor het delen van deze ervaringen. Vanuit het Afrofeminisme gaat Stella Nyanchama Okemwa, Hand in Hand, daarna samen met jullie op zoek naar antwoorden. 

Max. 20 deelnemers
Tussenlokaal 14.00u- 16.00u.  en 16.15u.- 18.15u.

De arbeidsmarkt: what’s in it for you and me?

Over on(der)gewaardeerde kennis en vaardigheden en stereotypen op de arbeidsmarkt: hoe zou het anders kunnen en hoe kan beleid deze verandering ondersteunen? Deze workshop wordt begeleid door Sophia Hongokoesoemo ( Minderhedenforum) en Sarah Scheepers, Fatma Arikoglu en Carolina Mojica (ella vzw)

Max. 30 deelnemers
Muzieklokaal 14u- 15.30u.

Jongerencafé

Aan verschillende tafels fileren we verschillende thema’s met jongeren. Hoe raakt het thema jou als jongere, wat vind jij er intrigerend aan? Hoe zie jij wegen om ermee aan de slag te gaan? De tafels worden kundig gemodereerd door verschillende jonge vrouwen.

Max. 20 deelnemers
Koepelzaal 16.15u. -18.15u.

INTERACTIEF PANELGESPREK

Mannen en feminisme

Waarop botsen mannen die zich feminist noemen? Hoe kunnen mannen hun privilege als man inzetten om solidair te zijn in de strijd tegen seksisme? Kunnen we samen genderstereotypen in vraag stellen? Moderator, panel én publiek buigen zich over samenwerkingsvoorwaarden. Hoor, en wissel uit met Carlien Coppieters (Vrouwenraad en platform Vrij Spel, kinderen kiezen wel), Aaron Van Parys (Genderflux), Eric Niyibizi Cyuzuzo (Rainbownation Brussels) en Henk De Smaele (Historicus, UAntwerpen). 

Rachael Moore (Rainbowhouse Brussels) leidt het gesprek en de uitwisseling in goede banen. 

Max. 40 deelnemers
Danszaal 14.00u- 15.30u.  en 16.15u.- 17.45u

ONTMOETING & NETWERKING

De Grote Feministisch Uitwisseling

Tal van organisaties zitten voor je klaar met een prikkelende vraag. Praat, deel, luister en maak kennis met de andere bezoek.st.ers. Je kan aanschuiven aan de tafel van je voorkeur en doorschuiven naar keuze.

Iedereen welkom.

Foyer en Koepelzaal, 14u.-16u.

ACTIE

Geschiedenis van het feminisme

Maak een poster over wat er in jouw feministische leven belangrijk is geweest. Je draagt zo bij aan een project van het Archiefcentrum voor Vrouwengeschiedenis over de geschiedenis van het feminisme de voorbije 50 jaar.

Foyer 14u. - 16u.

Zeefdruk

Op deze Vrouwendag geven we diversiteit een gezicht. Laat jouw t-shirt bedrukken met het opschrift ‘This is what a feminist looks like’. Als je geen t-shirt bij hebt, kan je je een t-shirt aanschaffen uit het assortiment van de kringwinkel (€ 2).

In samenwerking met DOP platform en de Kringwinkel

Zaal 7 14u.-18u.

LITERAIRE EN BEELDENDE KUNST

Film

Girls on film screent films door en over vrouwen. Sofie, Chiara en Eline selecteerden de film La Source des Femmes (2011) van Radu Mihaileanu.

Max. 120 deelnemers
Theaterzaal 16.15u.-18.15u.

Boekenforum

Feministische boeken voor groot en klein zijn beschikbaar aan de stand van de Groene Waterman in de Foyer (12u15 - 18u15). Vijf auteurs geven uitleg en wisselen met jullie uit in het Literair Salon.

14.00 uur Anja Meulenbelt, Brood en rozen. Over klasse en identiteit.

14.30 uur Jozefien Daelemans, De naakte waarheid. Body bullshit ont(k)leed.

15.00 uur Sari Mar, Papieren vleugels.

15.30 uur gedichten van Elvire D, vrijwilligster in Buurthuis De Buurt (AIF+) en Kamiano

16.00 uur Houssnia El Azouzi, Gebroken ziel

16.30 uur Marleen Hufkens i.o.v. Brigitte Boffin, Gender & diversity

Literair Salon 14u - 17u.

Poëzie

Kristien Spooren is lid van het Gentse collectief Auw La, won zilver in Naft voor Woord en was  finalist in het BK Poetry Slam. Momenteel werkt ze aan een eigen gedichtenbundel. Kristien is doctoraatsstudent in de medische antropologie en geeft workshops creatief schrijven voor mensen met een eetstoornis. Haar fragiele poëzie tekent een wereld vol beelden die naar adem doen happen. Je hoort haar aan het werk in de workshop bondgenootschap en mannen en feminisme

Balletzaal 14u
Danszaal 16.15u.

Feminisme en fotojournalistiek in Zuid-Amerika

Verzetsverhalen uit Latijns-Amerika in beeld. Iedere vrouw en iedere feministische groep heeft haar eigen verzetsverhaal.

Balletzaal 11u.-16u.

Fototentoonstelling vrouwen en diversiteit

Brigitte Boffin portretteerde vrouwen in al hun diversiteit.

Balletzaal 11u.-16u.

Praktisch

Iedereen, m,v, x, is van harte welkom op 11 november in 't Werkhuys in Antwerpen van 10u30 tot 18u15.
Inkom: 5 euro (3 euro voor werkzoekenden, studenten en kleine inkomens), kinderen gratis. Er zal kinderopvang voorzien worden.

Rolstoelgebruikers vinden toiletten op het gelijkvloers. De zeefdruk in Zaal 7 is jammer genoeg niet bereikbaar met rolstoel. Furia probeert de Vrouwendag op zoveel mogelijk manieren toegankelijk te maken. Tips voor de toekomst zijn altijd welkom aan de Furia-stand in 't Kaffee.

Wegbeschrijving

't Werkhuys bevindt zich in de Zegelstraat, nr 13 in Borgerhout.

Het is vlot bereikbaar met het openbaar vervoer:
- vanuit Antwerpen Centraal met bus 410 / 416 / 417 / 427 / 429 tot halte Borgerhout De Roma / tram 8 of 10 tot halte Borgerhout Zegel Metro op 90m van de locatie
- vanuit Antwerpen Berchem met bus 30 richting Sint-Jansplein tot halte Borgerhout De Roma

Of te voet vanuit Antwerpen Centraal (25min.)

Meer info: T 02 229 38 73 - Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken. 

De Vrouwendag?

Sinds 1972 doet de Vrouwendag elk jaar een andere stad aan, zodat telkens een nieuwe groep de kans krijgt om het programma vorm te geven. Furia ondersteunt dat lokale platform inhoudelijk en praktisch. 

Het eindresultaat na een klein jaar regelmatig samenkomen en overleggen is een feministisch evenement om u tegen te zeggen. Vaak (maar niet altijd) wordt er rond één thema gewerkt, met workshops, een debat, lezing, concert… Op het netwerkmoment krijgt u de kans uw vragen te laten beantwoorden door de lokale organisaties. Tussendoor kun je uitblazen en bijpraten of kennismaken onder het genot van een hapje en een drankje. Natuurlijk is er ook kinderopvang.

Op de Vrouwendag is iedereen welkom, vrouw, man, x… Je houdt er de vinger aan de pols van het feministische debat en Furia formuleert er ook telkens eisen aan het beleid.
Dit jaar is de Vrouwendag een initiatief van Furia (vroeger Vrouwen Overleg Komitee), in samenwerking met een Antwerps platform van vrouwen- en andere middenveldorganisaties.

Zin om de Vrouwendag naar jouw stad te halen? Leuk! Neem contact met ons op door een mailtje te sturen naar: Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.

Voorbije vrouwendagen

12 augustus 2019 om 11u38

Jasmijn Vervaeck

Vrouwenverenigingen willen regeringen en parlementen die gelijkheid v/m helemaal bovenaan de politieke agenda zetten. 

Ter gelegenheid van de verkiezingen van 26 mei 2019 ontwikkelden de Conseil des femmes francophones de Belgique (CCFB), ella, de Europese Vrouwenlobby, Furia, Synergie Wallonie, de Vrouwenraad en de Wereldvrouwenmars (WVM) 4 x 3 speerpunten voor meer gendergelijkheid tijdens de legislatuur 2019-2024. 

Een federale ministerraad waarin vrouwen vandaag zwaar ondervertegenwoordigd zijn, slachtoffers van seksueel geweld die in de kou staan, veel meer vrouwen die het op het eind van hun leven moeten zien te rooien met een te klein pensioen, vaders die af te rekenen hebben met weerstand als ze tijd willen opnemen voor hun kinderen… Redenen te over om gendergelijkheid helemaal bovenaan de politieke agenda te zetten tijdens de volgende legislatuur. 

Gendergelijkheid maakt integraal deel uit van een duurzame samenleving. De Verenigde Naties hebben gendergelijkheid erkend als het 5e Duurzame Ontwikkelingsdoel dat in 2030 in alle lidstaten moet worden bereikt. De tijd dringt en ondertussen groeit de ongelijkheid tussen vrouwen en mannen in België en Europa.

Daarom vragen de Conseil des femmes francophones de Belgique, ella, de Europese Vrouwenlobby, Furia, Synergie Wallonie, de Vrouwenraad en de Wereldvrouwenmars met aandrang dat het beleid de nodige politieke moed zou betonen om het tij te keren. Dat het toekomstige bestuur rekening houdt met hun aanbevelingen op het vlak van gendergelijkheid is een must willen we een duurzame toekomst verzekeren voor iedereen.

Ontdek de speerpunten van de vrouwenbeweging in deze digitale brochure, die werd samengesteld onder de coördinatie van Amazone, kruispunt gendergelijkheid.

‘Anderhalf jaar na de #MeToo-golf blijft het pijnlijk stil inzake preventie van geweld’, schrijven Bieke Purnelle, directeur Rosa (kenniscentrum voor gender en feminisme); Sofie Degraeve, woordvoerder Furia (pluralistische feministische vrouwenorganisatie en denktank); Sarah Scheepers, coördinator Ella (kenniscentrum gender en etniciteit). 

"We tellen ze niet echt, de meisjes en vrouwen die zich “op het verkeerde moment op de verkeerde plaats” bevinden. We weten wel dat ze met veel te veel zijn. Tachtig per dag, zo wordt geschat.

Natuurlijk bevinden zij zich niet op het verkeerde moment op de verkeerde plaats. Meisjes en vrouwen hebben het recht om te gaan en staan waar ze willen, en zouden daar veilig moeten zijn. Julie Van Espen mocht zijn waar ze was toen iemand haar aanrandde en vermoordde.

Wat Julie werd aangedaan roept een aantal bedenkingen, vragen en pijnlijke vaststellingen op.

JUSTITIE SCHIET TEKORT

Er woedt een heftig debat over het in gebreke blijven van justitie. Veel kritiek is terecht, en allesbehalve nieuw. Dat seksueel geweld nauwelijks wordt bestraft – de hoofdverdachte van de moord heeft twee eerdere veroordelingen voor verkrachting – is een schandvlek in ons wetgevend kader. De seponeringsgraad is onaanvaardbaar hoog. In België staan er zwaardere straffen op schriftvervalsing dan op verkrachting. Nochtans zijn slachtoffers vaak getekend voor het leven.

Besparen op justitie heeft een hoge prijs: inertie, tenenkrommende achterstand in strafrechtelijke dossiers, overvolle gevangenissen, haastige psychiatrische verslagen, een gebrek aan constructieve sancties en aan nodige initiatieven voor begeleiding en reïntegratie van daders. De prijs van die besparingen wordt betaald door de zwaksten in onze samenleving: zij staan helemaal onderaan de lijst van prioriteiten.

Dat beknibbeld werd op de middelen en het personeel van de cel Geweld van het Instituut voor Gelijkheid van Vrouwen en Mannen is een bedenkelijke beslissing, vermits dat instituut moet instaan voor de coördinatie van het beleid inzake (seksueel) geweld op vrouwen.

VERTROUWDE DADERS

De moord op Julie is geen klassieke case. Driekwart van de geregistreerde verkrachtingen gebeurt door een bekende van het slachtoffer. De vreemde man in de bosjes is eerder uitzondering dan regel. Die vaststelling en een gebrek aan bewijslast maken onderzoeken en bestraffen soms lastig, maar ze kunnen geen excuus zijn om de handdoek in de ring te gooien. Inzetten op meer en betere expertise inzake seksueel geweld bij alle bevoegde diensten maakt een groot verschil.

Dat blijkt uit de ervaring met de zorgcentra na seksueel geweld, waar slachtoffers niet langer van hot naar her gestuurd worden, maar op één plek onderzocht en bijgestaan worden door een gespecialiseerd team. Gelukkig werd dit pilootproject onlangs structureel verankerd en wordt het uitgerold in alle provincies. Ook de Hoge Raad voor Justitie is wakker en lanceerde afgelopen vrijdag een reeks concrete aanbevelingen. Het zijn voorzichtige stappen in de goede richting, maar het is allesbehalve genoeg.

NOOD AAN PREVENTIE

Anderhalf jaar na de #MeToo-golf blijft het pijnlijk stil inzake preventie van geweld. Ja, het is nodig om justitie te hervormen en seksueel geweld daar een ernstige plaats in te geven. Ja, het is nuttig om meldpunten op te richten. Natuurlijk zijn geïntegreerde hulpcentra waardevol voor slachtoffers. Maar waar blijven de ideeën en de plannen om het aantal slachtoffers en het aantal daders te doen dalen? Elke melding, elke aangifte is er één te veel en komt eigenlijk te laat. Het is noodzakelijk en urgent om in te zetten op educatie inzake genderverhoudingen, seksualiteit, macht en fysieke integriteit. Wat vage bewoordingen in de eindtermen van ons onderwijs over genderidentiteit, zonder enige verwijzing naar machtsstructuren en maatschappelijke ordening, volstaan niet. We moeten met jonge mensen in gesprek gaan over seks, macht en gender, binnen en buiten de schoolmuren. De aanpak van seksueel geweld is een maatschappelijke verantwoordelijkheid.

ELK SLACHTOFFER TELT

Julie Van Espen was een geliefde, jonge studente met een veilig en stabiel sociaal netwerk. Achter de schokkende Belgische verkrachtingscijfers gaan echter veel verschillende meisjes en vrouwen, maar ook jongens en mannen schuil. Vrouwen zonder papieren. Minderjarigen. Vrouwen in precaire jobs. Vrouwen op de vlucht. Dakloze vrouwen. Sekswerkers. Mensen die niet de mogelijkheid hebben om te laten horen wat hen overkwam. Omdat ze hun job kunnen verliezen. Omdat ze geen sociaal netwerk hebben. Omdat niemand hen gelooft. Omdat de dader macht heeft, of een vriend van de familie is.

De verontwaardiging over deze intrieste zaak is oprecht en terecht. Laten we ze gebruiken om eindelijk het recht op veiligheid van alle meisjes en vrouwen, jongens en mannen ernstig te nemen, ten gronde na te denken over wat daarvoor nodig is, en de handen uit de mouwen te steken. Het is de hoogste tijd."

 

Deze opinie verscheen op 7/05/2019 in De Morgen.

"Collectieve arbeidsduurverkorting met behoud van loon en een krachtdadig en doeltreffend beleid tegen discriminatie zijn volgens Furia nog altijd bijzonder actuele feministische eisen. Net als de roep naar een economisch systeem waarin gelijkheid en duurzaamheid centraal staan. Een eis die feministen, de sociale beweging en de klimaatactivisten kunnen delen."

Lees hier het opiniestuk in De Wereld Morgen

"Niet repressie en gemoraliseer, maar wel de versterking van de maatschappelijke positie van de sekswerker moet de focus vormen van het beleid" "We zouden beter verontwaardigd zijn over de werksituatie van sekswerkers en over de omstandigheden die hun keuzes bepalen, zoals armoede, discriminatie en uitsluiting."

Lees hier het opiniestuk waarin Furia pleit voor een genuanceerde kijk èn beleid op deze complexe realiteit.

Het verbeeld feminisme van Griet Vandermassen

Is Griet Vandermassen zo onzeker over haar ideeën dat ze een verbeeld feminisme in stelling moet brengen? In het interview in Zeno (DM 20/04) trekt ze van leer tegen een ‘klassiek feminisme’. Een feminisme dat vrouwen zogezegd voorschrijft wat ze moeten doen en hoe ze zich moeten gedragen en hen in de rol plaatst van weerloze poppetjes zonder eigen wil.

De rode draad van het feminisme – dat veel verschillende vormen kent - is nochtans net een pleidooi voor maximale vrijheid en ontplooiingskansen. Of het nu gaat om het speelgoed van je voorkeur of het aantal sekspartners, de manier waarop je je kleedt, de hoeveelheid zorg die je opneemt of het beroep dat je uitoefent. Net het omgekeerde dus van het voorschrijffeminisme dat Vandermassen uitvindt.

Vandaag is die vrijheid er nog altijd niet. Vandermassen wijst daar zelf op wanneer ze het heeft over de dubbele seksuele moraal of over de jongen die het risico loopt gepest te worden als hij in prinsessenjurk naar school wil. Dat heeft alles te maken met cultureel geconstrueerde ideeën over vrouwelijkheid en mannelijkheid, over wat hoort voor meisjes en jongens. Lijden wij aan ‘bio-aversie’ omdat we dat analyseren, aan de kaak stellen en willen veranderen?

Het is best een interessante vraag of de dubbele seksuele moraal en het daarop gebaseerde gedrag van vrouwen en mannen biologisch of maatschappelijk bepaald is. Maar wat ons vooral interesseert, is dat morele standaarden - gelukkig maar - veranderbaar zijn. Die veranderingen worden maatschappelijk gestuurd en kunnen op vrij korte termijn oude stereotypen en structurele barrières effectief slopen.

De manier waarop Vandermassen de discussie over deeltijds werk voorstelt, is ronduit beschamend. Ze doet alsof het ‘klassiek feminisme’ ontkent dat vrouwen keuzevrijheid hebben. Vrouwen kiezen wel degelijk vaak voor deeltijds werk. Maar ze kiezen binnen het maatschappelijk beperkend kader van onder meer een gesegregeerde arbeidsmarkt, tekorten in de kinderopvang, onaangepaste werktijden en de druk om zowel een inkomen te verwerven als voor het gezin te zorgen. Uiteraard zijn er vrouwen die deeltijds werk als een goede oplossing ervaren, maar er zijn er aantoonbaar veel die onvrijwillig of noodgedwongen deeltijds werken. Dat verwijten wij die vrouwen niet. De vrouwenstaking van 8 maart wilde net de onzichtbare zorgarbeid van vrouwen belichten.

Feminisme ziet zorg als een maatschappelijke verantwoordelijkheid en wil net dat iedereen de keuze kan maken om ook te zorgen. Ook alleenstaande ouders die nog veel meer vastlopen in de ratrace van combinatie van arbeid en gezin, maar zich financieel geen zorgverlof kunnen veroorloven. En ook mannen. Uit de steeds luider klinkende roep van vaders voor een uitbreiding van het geboorteverlof en hun verhalen over de moeilijkheden die ze ondervinden bij het opnemen van zorgverloven, blijkt trouwens hoezeer zorgen geen genetische voorbestemdheid van alleen vrouwen is, maar een universele menselijke behoefte.

Het zijn niet ‘de feministen’ die voltijds werken als dé oplossing naar voor schuiven. Evenmin schikken we ons in het overwicht van vrouwen in deeltijdse arbeid. Daarvoor weegt deeltijds te zwaar op de financiële zelfstandigheid van vrouwen. Wat veel feministen willen, is een samenleving die zo is georganiseerd dat het verwerven van een volwaardig inkomen voor vrouwen en mannen hand in hand kan gaan met tijd voor zorg en andere engagementen. Bijvoorbeeld door een kortere werkweek met loonbehoud (Furia / Vrouwen Overlegkomitee pleit daar nota bene al bijna 50 jaar voor). Zo krijgt iedereen de kans om én te zorgen én financieel onafhankelijk te zijn. Het is dé maatschappelijke voorwaarde opdat vrouwen en mannen echt vrije keuzes kunnen maken.

Ook als het over geweld gaat, heeft Vandermassen oogkleppen op. Na #MeToo verbaast het dat Vandermassen helemaal niet denkt aan geweld als één van de mogelijke verklaringen waarom jongens wel en meisjes niet ingaan op het voorstel om met een onbekende het bed in te duiken. De loskoppeling van seks en macht bij seksueel geweld miskent decennia criminologisch onderzoek.

Bovendien is de bewering dat mannen het niet zo erg vinden als een vrouw zich opdringerig gedraagt een kaakslag voor mannelijke slachtoffers. Daarom is het zo belangrijk om jongens en meisjes niet zozeer te leren dat ze anders in elkaar zitten, maar net wel dat niemand het leuk vindt als iemand zich opdringerig opstelt.

Feminisme heeft ook helemaal geen aversie van biologie, zoals Vandermassen meent. Integendeel, feministen wijzen net op de risico’s van blindheid hiervoor. Zo missen artsen sommige ziektepatronen of schatten ze die fout in omdat ze zich bij vrouwen anders manifesteren. De farmaceutische sector test medicatie liever niet op vrouwen vanwege de hormonale invloed van de menstruatiecyclus, maar nadien gebruiken natuurlijk ook vrouwen die medicijnen. De auto-industrie voerde tot voor kort enkel testen met dummies op mannenmaat uit, waardoor vrouwen bij ongevallen meer risico op blessures lopen.

Waar feminisme wel moeite mee heeft, is de blindheid voor de maatschappelijke inbedding van de biologie. Net zoals elke wetenschap is biologie niet geheel waardenvrij. Zo werden decennia geleden hele andere conclusies verbonden aan het gegeven van over een baarmoeder te beschikken. Het zou Vandermassen sieren mocht ze de kennis raadplegen die hierover binnen gender- en diversiteitsstudies ontwikkeld wordt aan haar eigen instelling, de UGent.

Tegelijk stemt die evolutie in de sociaal-biologische verklaringen ook optimistisch. Het toont net hoe veranderlijk ideeën kunnen zijn die aan biologie gekoppeld worden. De nieuwe rollen die vrouwen en mannen bevechten in de samenleving, zetten telkens opnieuw die eeuwenoude opvattingen over vrouwelijkheid en mannelijkheid op de helling. Moderne feministen houden daar rekening mee. Misschien kan Vandermassen dat in de volgende heruitgave van haar boek ook doen?

 

Een ingekorte versie van deze opinie verscheen op www.demorgen.be op 24/03/2018.

Pagina 6 van 12

FURIA OP SOCIALE MEDIA

SCHRIJF JE IN VOOR ONZE NIEUWSBRIEF

Na het invullen van dit formulier ontvangt u van ons nieuwsupdates en informatie over onze activiteiten zonder verdere verplichtingen. U kan zich steeds uitschrijven via een link onderaan elke e-mail die u van ons ontvangt.

               Vlaanderen verbeelding werkt vol zwart